Włodzimierz Kamiński (ur. 12 stycznia 1930 w Gnieźnie, zm. 9 kwietnia 1993 w Poznaniu) – polski muzykolog i instrumentolog.

Życiorys Syn Tomasza Kamińskiego, podoficera Wojska Polskiego, oraz Stefanii z d. Wawryszczak. Podczas II wojny światowej został przesiedlony wraz z rodziną w Krakowskie. Po wywiezieniu ojca do KL Auschwitz w 1943 roku musiał zająć się pracą fizyczną. W czasie okupacji ukończył szkołę powszechną, w 1945 roku podjął naukę w gimnazjum w Dębowcu. Po powrocie ojca z niewoli wyjechał z rodziną do Szczecina, gdzie uczęszczał do liceum i szkoły muzycznej.

Po uzyskaniu matury wyjechał do Poznania. W latach 1950–1954 studiował muzykologię na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie w 1962 roku uzyskał stopień doktora na podstawie napisanej pod kierunkiem Hieronima Feichta dysertacji Główne problemy kształtowania i rozwoju instrumentarium muzycznego w Polsce. Od 1951 roku zatrudniony był w Dziale Instrumentów Muzycznych Muzeum Narodowego w Poznaniu. W latach 1961–1991 był kustoszem i kierownikiem, a od 1975 roku także kuratorem Muzeum Instrumentów Muzycznych w Poznaniu. Odbył podróże badawcze do ChRL (1965), Mongolii (1971) i ZSRR (1972). Był współorganizatorem Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego (od 1952) oraz Międzynarodowego Konkursu Lutniczego im. Henryka Wieniawskiego (od 1957).