W publikacji z 1971 roku trzy podrodziny, Heimbrinae, Prodecatominae i Philoleminae, dodane zostały do bazującego na koncepcji Ashmeada systemu przez Barnarda DeWitta Burksa, zwiększając liczbę podrodzin do ośmiu. Burks nie podał jednak ich diagnoz i wg niektórych autorów taksonów tych nie można uznać w świetle zasad ICZN za ważne. W 1978 roku B.R. Subba Rao wyróżniał tylko podrodziny Rileyinae i Eurytominae. W 1979 roku Burks wyróżniał siedem podrodzin. W 1986 roku Gerald Irving Stage i Roy R. Snelling podzielili zagładkowate na trzy podrodziny – Heimbrinae, Rileyinae i Eurytominae. W 1988 roku Maryna Zerowa wychodząc z koncepcji Ashmeada zastosowała podział zagładkowatych na siedem podrodzin: Aximinae, Burmesiinae, Eudecatominae, Eurytominae, Harmolitinae, Heimbrinae i Rileyinae. W 1995 roku Zerowa wyróżniła już tylko pięć podrodzin. W 2004 roku Chen Yan i inni postulowali wyniesienie Rileyinae do rangi odrębnej rodziny. W 2008 roku Michael W. Gates dokonał synonimizacji Burmesiinae z Eurytominae.
W 2024 roku autorzy Universal Chalcidoidea Database wyróżniają trzy podrodziny zagładkowatych: Eurytominae Walker, 1832, Heimbrinae Burks, 1971, Rileyinae Ashmead, 1904.