thumb|Tablica wmurowana w ścianę Cytadeli Warszawskiej tuż za szczątkami szubienicy, na której w okresie zaborów ginęli bojownicy o wyzwolenie narodowe i przemiany społeczne. Tablica upamiętnia członków partii I Proletariat, straconych 28 stycznia 1886 r.: Stanisława Kunickiego, Piotra Bardowskiego, Jana Pietrusińskiego i Michała Ossowskiego Stanisław Kunicki ps. Grzegorz, Abram Bendin, Antonowicz, Czarny, Małpa, Rudy (ur. w Tyflisie, zm. 28 stycznia 1886 w Warszawie) – polski działacz socjalistyczny i rewolucyjny.
Życiorys Syn lekarza wojskowego Czesława oraz Heleny z Popiejków. Brat Ryszarda Pawła i ZofiiLeon Baumgarten, Kunicki Stanisław, Polski Słownik Biograficzny, t. 16, Wrocław-Warszawa-Kraków 1971, s. 194–195. Początkowo uczył się w domu, a następnie od 1871 w gimnazjum klasycznym w Tyflisie. Po przejściu ojca na emeryturę w 1878 rodzina przeniosła się do Warszawy. Kunicki pozostał jeszcze w Tyflisie do ukończenia gimnazjum w 1879. Następnie studiował w Instytucie Inżynierów Komunikacji Cesarza Aleksandra I w Sankt Petersburgu (1879–1883), na czwartym roku został wydalony za nieopłacanie czesnegoHelena Wiórkiewicz, Kunicki Stanisław, w: Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego, t. 3 K, Warszawa 1992, s.