W kwietniu 1883 ostrzeżony o groźbie aresztowania uciekł do Paryża, ale już od sierpnia działał w Warszawie. Po aresztowaniu większości działaczy „Proletariatu” we wrześniu i październiku 1883 udał się do Petersburga. Tam wraz z Tadeuszem Rechniewskim uczestniczył w przygotowaniach do udanego zamachu Sergiusza Degajewa na inspektora tajnej policji Grigorija Sudiejkina.
W lutym 1884 podczas zjazdu Narodnej Woli w Paryżu zawarł formalną umowę o współpracy tego ugrupowania z polskim Proletariatem, oznaczało to przejście z walk masowych do indywidualnych aktów terroru. Do kraju wrócił w marcu 1884 r. i objął, wraz z Aleksandrem Dębskim, kierownictwo partiiIrena Koberdowa, Socjalno-Rewolucyjna Partia Proletariat, Książka i Wiedza, Warszawa 1981.. Z powodu ostrego terroru carskiej policji nie był w stanie odbudować kółek robotniczych. Natomiast udało mu się wydać w nielegalnej drukarni nr 5 organu partyjnego „Proletariat”. Współzałożyciel pism politycznych: „Walka Klas” i „Proletariat”. Zwolennik w tym czasie stosowania aktów terroru w polityce (metoda walki, którą poznał w „Narodnej Woli”).