Bazuna – polski instrument ludowy z grupy drewnianych aerofonów ustnikowych, spotykany na Kaszubach. Dawniej wykorzystywana przez pasterzy oraz do celów obrzędowych (np. do wypędzania złych mocy, witania Nowego Roku), towarzyszyła też uroczystościom religijnym i obrzędowi ścinania kani; wykorzystywana była także jako instrument sygnalizacyjny i ostrzegawczy.

Budowa Bazuna jest rodzajem ligawki, drewnianego rogu o konicznym profilu, wąskiej menzurze i długości od ok. 1,5 do 2, 2,5 metrów (współcześnie spotyka się również dłuższe). Jej odpowiednikiem na Mazowszu i Podlasiu jest ligawka, a na Podhalu trombita. Porównywana jest również do rogu alpejskiego.

Wykonywana jest z konarów lub nierozgałęzionego pnia młodego drzewa (np. olchy, brzozy, klonu), rozciętego wzdłużnie na dwie części, wydrążonego i złączonego klejem oraz metalowymi, wiklinowymi bądź splecionymi z korzeni obręczami. Nie posiada otworów bocznych.

Do zadęcia służy drewniany, kielichowaty ustnik kształtem przypominający ustnik puzonu.