Koń sztumski – najcięższy typ koni zimnokrwistych hodowanych w Polsce w wyniku krzyżowania koni miejscowych z zachodnioeuropejskimi reproduktorami, głównie reńsko-belgijskich i belgijskich w rejonie Powiśla, Warmii i Mazur. Głównie używany przez miejscowych rolników do prac na ciężkich i trudnych do uprawy glebach.
Konie sztumskie wytworzono w wyniku odpowiedniej selekcji z ciężkich stępaków jako konie pośpiesznorobocze średniej masy, o nadzwyczaj wydajnym kłusie. Powinny być one w dalszym ciągu wykorzystywane do prac polowych, szczególnie w gospodarstwach ekologicznych i agroturystycznych oraz do prac pielęgnacyjnych i transportowych w lasach i na terenach o wysokich walorach przyrodniczych.
Koń sztumski charakteryzuje się dużą ale proporcjonalną do masy ciała głową, o prostym profilu, czasami z tendencją do garbonosego, małym, ale żywym okiem, małymi, ruchliwymi uszami, umięśnioną i szeroką szyją, szeroką piersią z mocną kłoda z krótką linią grzbietu. Zad powinien być bardzo dobrze umięśniony. Kończyny szeroko ustawione, mocne, nieco limfatyczne, o krótkich nadęciach a kopyta mocne, szerokie i proporcjonalne do masy ciała.