Po wybuchu II wojny światowej przeniósł się do Białegostoku, gdzie pracował jako nauczyciel w Instytucie Muzycznym. W 1940 przeniósł się do Warszawy, gdzie organizował tajne nauczanie w Gimnazjum im. W. Górskiego. W trakcie wojny przeniósł się na prowincję dalej ucząc i dyrygując w chórze kościelnym.
Po zakończeniu działań wojennych zamieszkał w Łodzi, gdzie uczył w Gimnazjum im. T. Kościuszki oraz publikował recenzje muzyczne w „Głosie Robotniczym” (1945–1947) i „Dzienniku Łódzkim” (1947–1948) oraz recenzje książek w „Poloniście” (od 1946). Następnie podjął pracę jako starszy asystent i adiunkt na Uniwersytecie Łódzkim (1946–1950). W latach 1947–1950 wykładał na Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi (1947–1950). W 1947 ponownie doktoryzował się broniąc pracę pt. Twórczość dramatyczna Staffa (promotor Konrad Górski) na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1947–1949 był redaktorem i publicystą „Łodzi Teatralnej”, a także publikował na łamach „Prac Polonistycznych”.