Mimo faktu, iż powołanie patriarchatu w Moskwie nie odbyło się w pełni zgodnie z procedurami przewidywanymi w prawie cerkiewnym, sobór biskupów Patriarchatu Konstantynopolitańskiego, z udziałem przedstawicieli innych starożytnych patriarchatów prawosławnych, potwierdził wiosną 1590 jego ważność. Zdecydował również, iż imię patriarchy moskiewskiego i całej Rusi będzie wymieniane jako ostatnie w dyptychach. Z kolei car rosyjski wydał z okazji wyboru patriarchy gramotę, w której oficjalnie określono Moskwę jako trzeci Rzym, państwo chrześcijańskiego cara. Hiob szczerze wierzył w wyrażoną w gramocie ideę.
Działalność w okresie rządów Fiodora I Podniesienie metropolii moskiewskiej do rangi patriarchatu wymagało przeprowadzenia reform w strukturze administracyjnej Kościoła. Hiob podniósł do rangi metropolii archieparchie nowogrodzką, kazańską, rostowską oraz kruticką i osobiście nadał godność metropolity ich dotychczasowym zwierzchnikom. Eparchie smoleńska, wołogodzka, suzdalska, riazańska, twerska i niżnonowogrodzka otrzymały status archieparchii. Poza wymienionymi administraturami w skład Kościoła wchodziły jeszcze eparchie ustiuska, biełozierska, pskowska, kołomieńska, siewierska, dmitrowska i rżewska.