W tym czasie regularnie w ferie i wakacje posługiwał jako kleryk w Kościele parafialnym w Koziebrodach, pomagając proboszczowi Stanisławowi Krzywkowskiemu. Jako neoprezbiter rozpoczął studia w Instytucie Katolickim w Paryżu w 1925, gdzie najpierw otrzymał licencjat z teologii, a następnie doktorat w zakresie nauk społeczno-politycznych (w Institut des Études Sociales) na podstawie pracy o polskiej emigracji rolnej we Francji, opublikowanej drukiem jako L’émigration polonaise agricole en France (1930). W pracy poświęca uwagę wewnętrznym przyczynom emigracji, sposobom ich ograniczenia, sytuacji polityczno-gospodarczej i racjom historycznym, które doprowadziły do takiej sytuacji (rozdziały I–III) oraz szczegółowej charakterystyce polskich emigrantów rolnych we Francji – ich statusowi prawnemu, sposobom i wymiarom ich pozyskiwania w kolejnych wielkich falach emigracji w latach 1901, 1913 i 1917, warunkom ich pracy, życiu społecznemu i religijnemu, a także propozycjom rozwiązań dla francuskich prawodawców i tamtejszej administracji państwowej (rozdziały IV–VIII).