Mieczysław Żywczyński, który obejmował katedrę historii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a wcześniej był kolegą seminaryjnym Poszwy, starał się go wówczas namówić do rozpoczęcia pracy naukowej w katedrze teologii moralnej KUL, jednak bezskutecznie. Poszwa od 1948 aż do swojej śmierci w 1979 był proboszczem i dziekanem raciąskim. Od 1970 zaczął podupadać na zdrowiu. Zmarł po długiej chorobie 5 lutego 1979 w szpitalu w Sierpcu, a pochowany został cztery dni później na cmentarzu parafialnym w Raciążu, zgodnie z wolą wyrażoną w testamencie. Pamiętany był jako osoba (ks. Józef Gosik), zwracała uwagę jego , (ks. Witold Banasiak).
Wyróżnienia i odznaczenia W 1934 odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi przez prezydenta Ignacego Mościckiego za pracę na rzecz Polonii – wręczenie odbyło się 19 marca 1935. Otrzymał ponadto odznaki pamiątkowe 4 Pułku Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej (29 maja 1938) i 8 Płockiego Pułku Artylerii Lekkiej z rąk gen. Juliusza Rómmla.
Był kanonikiem honorowym (od 1949), a następnie gremialnym (od 1968) kapituły kolegiackiej w Pułtusku. W 1957 został wyróżniony tytułem honorowym szambelana papieskiego, a w 1964 prałata domowego Jego Świątobliwości.
Odwołania w kulturze Alojzy Poszwa jest jednym z bohaterów dramatu Bohdana Urbankowskiego pt. Legenda roku dwudziestego.
Publikacje
(Z.