W 1913 roku został dowódcą Połączonej Floty.
W sierpniu 1915 roku został nominowany Ministrem Marynarki Wojennej, kilka dni później otrzymał też awans admiralski. Pełnił tę funkcję nieprzerwanie przez prawie 12 lat, kolejno w rządach Ōkumy Shigenobu, Terauchiego Masatake, Hary Takashiego i Takahashiego Korekiyo. Na przełomie lat 1921/1922, jako Minister Marynarki był członkiem delegacji japońskiej na konferencji waszyngtońskiej i uczestniczył wraz z Shideharą Kijūrō, ówczesnym ambasadorem Japonii w Stanach Zjednoczonych, w negocjacjach, które doprowadziły do podpisania traktatu waszyngtońskiego.
Premier Japonii Po powrocie do Japonii, w uznaniu jego roli w konferencji waszyngtońskiej, został desygnowany na stanowisko premiera. Jego rząd składał się głównie z biurokratów i członków Izby Arystokracji. Podczas pełnienia funkcji premiera wdrożył postanowienia traktatu waszyngtońskiego, wycofał siły japońskie z Shantungu i zakończył udział Japonii w interwencji syberyjskiej. Planował także wprowadzenie reformy instytucjonalnej, mającej na celu powoływanie na stanowisko Ministra Marynarki Wojennej osób cywilnych podległych premierowi, co miało ograniczyć wpływy szefów sztabów armii oraz marynarki.