Na Wydziale Budownictwa i Architektury pełnił funkcję prodziekana (1976–1977) i był pierwszym dziekanem tego wydziału po oddzieleniu się architektury, w latach 1977–1979. Na macierzystym wydziale prowadził zajęcia dydaktyczne z konstrukcji żelbetowych i konstrukcji sprężonych.

W latach 1963–1971 współpracował z Ośrodkiem Konsultacyjnym Politechniki Śląskiej w Opolu, a następnie nowo powołanej Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Opolu. W stanie wojennym, w latach 1982–1985 przebywał na emigracji w Nigerii i jako visiting professor wykładał w University of Ife. Równolegle z pracą dydaktyczną i naukowo-badawczą na Politechnice Śląskiej w latach 1991–1996 był profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Budownictwa Betonowego Politechniki Łódzkiej.

Był ekspertem Komisji Europejskiej ds. oceny projektów badawczych (1992–2002), członkiem Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN (1993–2021), przewodniczącym Sekcji Konstrukcji Betonowych KILiW PAN (2003–2010), członkiem Komitetu Badań Naukowych (1994–2000), członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych (2000–2003), członkiem Komisji ds.