W 1882 roku porzucił karierę artystyczną i osiadł pod Mediolanem, gdzie założył przedsiębiorstwo przemysłowe. W wyniku pożaru stracił jednak cały dobytek. W 1888 roku wrócił do Warszawy, gdzie wystąpił w operach i na koncertach. W 1889 roku koncertował w Mińsku i Moskwie, w 1890 roku prowadził też klasę śpiewu w Konserwatorium Moskiewskim. Od 1890 do 1896 roku uczył śpiewu w szkole Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego.
Dysponował głosem basowym o rozległej skali, a także dobrą dykcją i talentem dramatycznym. We Włoszech zyskał sobie przydomek campana del dom („katedralny dzwon”). W swoim repertuarze posiadał 108 partii basowych, w tym we wszystkich operach Giuseppe Verdiego, a także w utworach W.A. Mozarta i Richarda Wagnera. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie. Jego synem był kompozytor Władysław Miller. mały|Grób Władysława Millera na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie Przypisy
Kategoria:Polscy śpiewacy operowi Kategoria:Polskie basy Kategoria:Urodzeni w 1830 Kategoria:Zmarli w 1896 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie