Adam Konstanty bardzo przeżył śmierć pierwszej żony, pałac w Rubergu zamienił w muzeum pamiątek po niej. W specjalnych szufladach przechowywał jej ubranie i bieliznę, które miała na sobie w ostatnim dniu życia. Zachował też jej listy, a nawet chusteczki do nosa i święte obrazki. Portrety Wandy wisiały nie tylko w pokojach jej męża i synów, ale nawet w pokoju drugiej żony Adama Konstantego, Elżbiety z Działyńskich. Po śmierci ojca, coraz rzadziej bywający w Ruhbergu młodszy syn Wandy, Adam, postanowił zakopać osobiste rzeczy zmarłej matki, ale w obawie, że ktoś go podpatrzy i myśląc, że są to skarby, wykopie je, zrezygnował z tego zamiaru. Ostatecznie suknie i bieliznę księżnej Wandy za jego zgodą spaliła przyrodnia siostra Adama, Helena Platerowa w czasie swej ostatniej wizyty w Ruhbergu.
Na prośbę umierającej żony Adam Konstanty opiekę nad osieroconymi dziećmi powierzył jej niemieckiej przyjaciółce, pisarce Tekli von Gumpert. Generałowa Jadwiga z Działyńskich Zamoyska wspominała, że niedługo przed śmiercią Wanda spotkała jej siostrę Elżbietę Działyńską i wybrała ją dla zalet charakteru na swoją następczynię.