Genitalia samca mają niezmodyfikowany edeagus, pozbawione chropowatości, haczyków czy ząbków, zwężające się równomiernie ku szczytowi paramery oraz zaopatrzony w skleryty worek wewnętrzny, zwykle ze sklerytem wierzchołkowym tworzącym wodziciel flagellum.
Rozprzestrzenienie Przedstawiciele rodzaju zamieszkują krainę neotropikalną, a dokładniej północną część Ameryki Południowej. Najwięcej, bo sześć gatunków, liczy fauna Brazylii. Poza nią owady te znane są z Boliwii, Gujany i Gujany Francuskiej.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1867 roku przez Edgara von Harolda jako monotypowy, z opisanym w tej samej publikacji na podstawie pojedynczego okazu odłowionego przez Henry’ego Waltera Batesa D. batesi jako jedynym gatunkiem. W 2008 roku Fernando Z. Vaz-de-Mello umieścił go wraz z rodzajami Aphengium, Ateuchus i Sinapisoma w nowym poplemieniu Ateuchina. W 2010 roku François Génier opisał sześć nowych gatunków i dokonał redeskrypcji rodzaju, wyróżniając w nim dwie grupy gatunków: robustum, obejmującą tylko D. robustum i batesi, obejmującą wszystkie pozostałe gatunki. W 2019 roku Santiago Montoya-Molina i Fernando Z. Vaz-de-Mello opisali jeden nowy gatunek, a D.