lugens, lugentis ‘żałoba’, od lugere ‘opłakiwać’; w aluzji do koloru futra.
Zasięg występowania Szczur żałobny występuje endemicznie na wyspach Siberut, Sipura, Północna Pagai i Południowa Pagai należących do archipelagu Wysp Mentawai na zachód od Sumatry w Indonezji.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) około 226 mm, długość ogona około 210 mm, długość tylnej stopy holotypu 41 mm; brak szczegółowych danych dotyczących masy ciała. Futro jest gęste, cienkie i umiarkowanie grube. Futro na grzbiecie jest brązowoczarne, jaśniejsze i bardziej płowe po bokach ciała i wtapiające się w kierunku strony brzusznej. Brzuch jest łupkowoszary, z rdzawobrązową smugą na klatce piersiowej. Stopy są matowo rdzawobrązowe na górnej powierzchni. Uszy są czarnobrązowe. Ogon jest jednobarwny o czarnobrązowym kolorze i stanowi 93% długości głowy i ciała. Samica posiada trzy pary gruczołów mlekowych.
Ekologia Szczur żałobny zamieszkuje tropikalne, nizinne, wiecznie zielone lasy.
Brak informacji na temat pokarmu, migracji, organizacji społecznych, okresu rozrodu i wychowania młodych.