19 listopada Landau otrzymał pozwolenie na pracę w Groningen w Holandii, które później zostało przedłużone, aby umożliwić mu pozostanie tam na semestr zimowy. Oficjalnie przeszedł na emeryturę 7 lutego 1934 r., przeniósł się do Berlina, a następnie wykładał tylko poza Niemcami, spędzając trochę czasu w Cambridge i Holandii. Otrzymywał pełne wynagrodzenie do 1 lipca 1934 r., a następnie emeryturę aż do śmierci z powodu zawału serca. Wdowa po nim nadal otrzymywała emeryturę, ale w marcu 1939 r. została poinformowana, że jej emerytura zostanie anulowana, jeśli wyemigruje do Stanów Zjednoczonych.

Wkład w matematykę Główna praca Landaua dotyczyła analitycznej teorii liczb i rozkładu liczb pierwszych. W 1903 roku Landau przedstawił dowód twierdzenia o liczbach pierwszych, który był znacznie prostszy niż ten przedstawiony w 1896 roku przez Vallée Poussina i Hadamarda. Jedną z konsekwencji jego prostszego dowodu było to, że umożliwiło mu to uzyskanie wyników dotyczących rozkładu ideałów liczb pierwszych w ciałach liczbowych. Jednocześnie rozważał skorelowane z nimi potencjalnie istniejące kontrprzykłady do uogólnionej hipotezy Riemanna, nazwane później od jego nazwiska zerami Landaua-Siegela.