Jako żołnierz Armii Krajowej walczył w Powstaniu Warszawskim w zgrupowaniu „Radosław”, Oddział Dyspozycyjny „Broda 53”, kompania „Topolnicki”. Został ranny w głowę 5 sierpnia 1944 roku podczas zdobywania „Gęsiówki”, jednak do oddziału powrócił już po dwóch dniach.
Uczestniczył w walkach na cmentarzach Woli oraz na terenie byłego getta. Był jednym z obrońców ostatniej pozycji powstańczej przy ul. Wilanowskiej 1 na Czerniakowie. W powstaniu przeszedł szlak bojowy od Woli, przez Stare Miasto, warszawskie kanały, Śródmieście, kończąc na Górnym Czerniakowie. Po kapitulacji powstania wyszedł z Warszawy wraz z ludnością cywilną. Następnie przebywał w obozie przejściowym w Pruszkowie.
Czasy powojenne Po wojnie ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W 1948 roku podjął pracę w Szpitalu Powiatowym w Jędrzejowie. W 1949 roku ukończył Kurs Przeszkolenia Oficerów w Łodzi. Od tej chwili służył jako lekarz wojskowy w Wojskowym Szpitalu Klinicznym w Łodzi, w jednostce nr 1904 w Szpitalu Wojskowym na Wyspie Wolin i w jednostce nr 1326 w Batalionie Obrony Przeciwchemicznej w Miliczu. Od 1955 roku dowodził jednostką nr 1271 Batalionu Sanitarnego w Gubinie w składzie Dywizji Pancernej.