Wojsko, które w pierwszych dniach niepokojów zdawało się bratać z robotnikami, zmieniło swoją postawę, gdy żołnierze odnosili rany z rąk uzbrojonych cywilów.

Po stłumieniu powstania oddziały Kozaków oraz policja wkroczyły do Tiemiernika, poszukując uczestników wystąpienia. Część robotników uciekła do stanicy Gniłowskiej. Wielu rewolucjonistów zostało aresztowanych. Kozacy po zdobyciu barykad dopuszczali się grabieży i przemocy wobec przypadkowych osób. Na podstawie danych ze szpitali w Rostowie przyjmuje się, że podczas walk zginęło co najmniej 28 powstańców, a 107 lub 113 osób zostało rannych, chociaż oceny te najprawdopodobniej są zaniżone. Po stronie wojsk rządowych według niektórych źródeł nie było ofiar śmiertelnych, jedynie jeden ranny oficer i sześciu żołnierzy. Inne źródła wskazują, że co najmniej jeden Kozak zginął od wybuchu bomby.

Upamiętnienie Szereg ulic i placów Rostowa po 1917 r. otrzymała nazwy upamiętniające bojowników ruchu robotniczego, uczestników rewolucji 1905 r. i wcześniejszego strajku generalnego w Rostowie w r. 1902.