Jego kompania stała się częścią Grupy „Leszno", która w Wojsku Polskim została przemianowana na 6 pułk Strzelców Wielkopolskich. Po ujednoliceniu numeracji jednostek wojskowych w styczniu 1920 roku pułk ten otrzymał nazwę 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. Wraz z tym pułkiem brał udział w wyprawie kijowskiej. Walczył również na Wołyniu. 14 czerwca 1920 roku został ciężko ranny w głowę i stracił prawe oko. Został zdemobilizowany 24 maja 1921 roku jako inwalida wojenny.
W 1924 roku uzyskał pracę w leśniczówce w Rząśniku (obecnie powiat ostrowski), a następnie w Grabówce – osadzie leśnej w obecnym powiecie zambrowskim. Pracował tam jako gajowy.
10 lutego 1940 roku został wraz z całą rodziną (żoną i siedmiorgiem dzieci) – przez stację w Czerwonym Borze – wywieziony na Sybir. Po 2 tygodniach rodzina dojechała w miejsce docelowe, w rejonie niandomskim, w obwodzie archangielskim. Pod koniec 1941 roku zostali ponownie przetransportowani, tym razem po dwóch miesiącach podróży rodzina Franciszka znalazła się na granicy uzbecko-tadżyckiej, w okolicy Duszanbe. Tam Franciszek wstąpił do Armii Andersa, natomiast jego rodzina dostała przepustkę do Kermine (obecnie Nawoi w Uzbekistanie), stamtąd do Persji.