Egzekucja pojmanych rebeliantów 9 stycznia 1980 roku publicznie ścięto Dżuhajmana al-Utajbiego i 62 jego zwolenników (według innego źródła ścięto 66 osób). Dżuhajman al-Utajbi został stracony jako pierwszy. Przed egzekucją przyznał, że przygotował atak w proteście przeciwko korupcji oraz bezmyślnej imitacji mód z Zachodu przez króla. Według relacji Evening Express, 41 straconych stanowili Saudyjczycy, pozostali terroryści pochodzili z Egiptu, Jemenu Północnego, Ludowo-Demokratycznej Republiki Jemenu, Kuwejtu, Sudanu, Iraku. Wśród rebeliantów, którzy zginęli podczas walk, znaleźli się również Amerykanie i Kanadyjczycy, którzy nawrócili się na islam. Egzekucje odbywały się w ośmiu różnych miastach.

W następnych miesiącach wyszło na jaw, że klerycy za wydanie fatwy mieli wymusić liczne zmiany społeczne. Na ich żądanie zamknięto baseny koedukacyjne, kina i sklepy z płytami winylowymi, z prasy i telewizji zniknęły kobiety, wycofano ze sklepów lalki i pluszowe misie uznane ze świętokradztwo. Nauki ścisłe i historię powszechną w szkołach zastąpiono historią rodu Saudów oraz zwiększono liczbę zajęć ze znajomości Koranu. Kobiety zmuszono do zakrywania twarzy, otrzymały zakaz wychodzenia z domu bez opieki prawnego opiekuna oraz nie mogły samodzielnie prowadzić samochodu.