Po śmierci króla Mikołaja I w marcu 1921 władzę po nim objął jego syn Daniło. Z uwagi na jego niepełnoletność Plamenac ogłosił się współregentem wspólnie z wdową po Nikoli, Mileną Vukotić. Nową siedzibą władz czarnogórskich stało się włoskie San Remo. Kiedy regentka Milena podjęła decyzję o zakończeniu działalności władz czarnogórskich na uchodźstwie, Plamenac pozbawił ją władzy przejmując archiwa czarnogórskie. Ostatnie struktury niezależnych władz czarnogórskich przestały istnieć w 1923, a Plamenac wyjechał do Stanów Zjednoczonych, planując tam odtwarzać struktury niezależnego państwa czarnogórskiego. W 1925 dzięki amnestii mógł przyjechać do Belgradu, gdzie złożył przysięgę wierności królowi Aleksandrowi. Działał w Partii Radykalnej Nikoli Pašicia.

W 1941 podjął współpracę z Włochami starając się o utworzenie niezależnego państwa czarnogórskiego. W 1944 został schwytany przez partyzantów komunistycznych w rejonie Virpazaru i rozstrzelany bez procesu. Miejsce jego pochówku pozostaje nieznane.

Przypisy