Jednocześnie wszelako za rozwiązanie targających tamilskim społeczeństwem sprzeczności oraz wynikłych z nich problemów uznawano paternalistyczną, odznaczającą się silnym populizmem politykę. Moralizatorski wydźwięk tych produkcji był na tyle silny, iż pochodzące z nich teksty piosenek filmowych publikowano nierzadko w formie broszur jako przesłania moralne. Bywały one zresztą wykorzystywane w takim właśnie charakterze na lekcjach etyki w tamilskich szkołach. Schemat narracyjny wywiedziony z filmów z Ramachandranem przewijał się później wielokrotnie w działalności artystycznej Vijayakantha. Aktor uznawał się również w pewnym sensie za ideowego spadkobiercę Ramachandrana, i zwłaszcza po zaangażowaniu się w życie polityczne, nazywany był przez zwolenników karuppu MGR, czyli czarny MGR.
Zainteresowanie kinematografią u Vijayakantha było wszelako znacznie głębsze i nie ograniczało się tylko do produkcji tamilskich. Nie można go również jednoznacznie związać jedynie z jego potencjalnymi aspiracjami politycznymi. Z dużym zainteresowaniem śledził też bowiem obrazy w języku malajalam.