W 1801 służył jako chirurg w I półbrygadzie pod dowództwem Józefa Grabińskiego. W 1807 wraz z formacjami legionowymi przybył do Polski i służył w Legii Nadwiślańskiej. Z Legią przeszedł cały szlak bojowy i za kampanię na półwyspie Iberyjskim dostał Legię Honorową a w 1812 otrzymał tytuł kawalera cesarstwa. Wziął udział w inwazji na Rosję w 1812, brał udział w bitwach pod Smoleńskiem, pod Możajskiem oraz w przeprawie przez Berezynę. Wziął również udział w bitwie narodów pod Lipskiem. Od grudnia 1814 był lekarzem w 1 pułku piechoty, w maju 1816 został lekarzem w dywizji piechoty. W 1819 został odznaczony Orderem Wojskowym Polskim IV klasy. W latach 1818–1822 pełnił również obowiązki lekarza naczelnego wojska. Również w tym okresie prowadził zajęcia z anatomii na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim. Pod koniec marca 1830 podał się do dymisji z prawem do pełnego wynagrodzenia i noszenia munduru. Po wybuchu powstania listopadowego zgłosił się do służby i został lekarzem naczelnym Szpitala Głównego (Ujazdowskiego), a następnie w lazarecie w Łazienkach urządzonym w szkole podchorążych.