Przed wojną pracował w firmie chemicznej Rhône-Poulenc jako kierownik laboratoriów badawczych farmakodynamiki. W 1940 roku schronił się w Ardèche i podjął pracę wiejskiego lekarza. W 1942 roku wznowił prace w laboratorium Rhône-Poulenc i opracował pierwszy lek przeciwhistaminowy o zastosowaniu terapeutycznym (fenbenzamina).
Po wojnie był między innymi dyrektorem ds. badań w Centre national de la recherche scientifique, a następnie dyrektor ds. studiów w École pratique des hautes études. Członek Akademii Medycznej i Akademii Nauk – Institut de France (1964).
W 1951 roku został nominowany do Nagrody Nobla w kategorii Fizjologia lub medycyna, zaś w 1966 roku do Nagrody Nobla w kategorii Chemia.
Upamiętnienie i odznaczenia
thumb|240px|Tablica na placu im. Bernarda Halperna w Paryżu, lekarza – członka Akademii Nauk W Paryżu znajduje się plac (Place Bernard-Halpern) nazwany na jego cześć w 1985 roku. Jest również patronem, alei w Créteil oraz ulicy w Le Mesnil-Théribus.
W 1987 roku znalazł się na jednym z francuskich znaczków pocztowych poświęconym naukowcom.
W latach 1979–2000, przyznawana była Nagroda im. Bernarda Halperna, utworzona przez jego żonę Renée Halpern.
Odznaczony m.in.