W bezpośrednim sąsiedztwie doków, na południe od nich, w latach 1800–1805 zbudowano kanał, który pozwalał statkom na żeglugę w górę Tamizy, omijając zakole rzeki wokół Isle of Dogs, tym samym skracając podróż o około 4 km. Kanał okazał się przedsięwzięciem nierentownym, toteż w 1829 roku został przystosowany do funkcji doku portowego. Wykorzystywany był przede wszystkim do załadunku drewna. W latach 1866–1870 dok poddano przebudowie, poszerzeniu i pogłębieniu, na kształt zbliżony do dwóch wcześniejszych doków.
Budowa doków miała pomóc rozwiązać problem nadmiernego zatłoczenia londyńskiego portu. W XVIII wieku liczba statków handlowych zawijających do portu oraz ilość przewożonego towaru uległy zwielokrotnieniu, przekraczając zdolności przeładunkowe nabrzeży wzdłuż brzegów Tamizy. Sytuacja była szczególnie kłopotliwa w okresie od lipca do października, kiedy do Londynu przybywały w dużej liczbie statki z kolonii w Indiach Zachodnich (tzw. ), co wynikało z sezonowości atlantyckich wiatrów. Nagminna była kradzież towarów ze statków oczekujących na rozładunek na środku Tamizy. Budowę doków dla statków obsługujących handel zachodnioindyjski uznano za sprawę najwyższej wagi państwowej i usankcjonowano ustawą parlamentu brytyjskiego.