Twierdzą oni, że kapitalizm jest tylko jednym z wielu sposobów organizacji społeczeństwa ludzkiego, a sam kapitalizm spowodował zakłócenia środowiskowe, które wznoszą się do poziomu katastrofy planetarnej. Rozwiązanie tej katastrofy polega na położeniu kresu kapitalizmowi i stworzeniu innego porządku społecznego. Jason W. Moore pisze:
Choć myśliciele ci doceniają rolę perspektywy antropocenu w rozwijaniu debaty na temat środowiska w sferze publicznej, uważają, że ostatecznie służy ona reifikacji i mistyfikacji prawdziwych przyczyn kryzysu środowiskowego, a nawet utrudnia działania niezbędne do jego złagodzenia, ponieważ byłoby to daremną próbą przeciwstawienia się trendom natury. Kategoria antropocenu uosabia „monolitycznie” pojęcie ludzkości. Moore zauważa, w jaki sposób i dzięki jakim zabiegom retorycznym ignorowano rolę imperializmu, kolonializmu, systemu kapitalistycznego i reżimów własności prywatnej. Kapitalocen przenosi źródło problemu z powrotem do sfery historycznie uwarunkowanych priorytetów społecznych, które mogą być kwestionowane i przekształcane przez tych, którzy mają wolę i organizację, by to zrobić. Od czasu debiutu pojęcia kapitalocenu było ono stosowane przez naukowców z tak różnych dziedzin, jak architektura, analiza literacka, studia cyfrowe i pedagogika.