Ziemkiewicz opisuje permesywistczny post-Kościół, który […] utracił wiarę w swojego Założyciela, zgodzi[ł] się na relatywność Prawdy Chrystusa i zaprzesta[ł] głoszenia Dobrej Nowiny [i] przestał być komukolwiek potrzebny.
Mazurkiewicz, jak i Wojciech Orliński, do najwybitniejszych przedstawicieli tego gatunku zaliczyli Marka S. Huberatha.
Gatunek jest niekiedy nazywany historycznym; okres jego popularności przypisywany jest pierwszej połowie lat 90.; okres ten charakteryzował się m.in. spadkiem społecznego zaufania do instytucji Kościoła w połączeniu z wejściem Kościoła w politykę, co spowodowało powstanie ruchów antykościelnych. Wojciech Sedeńko w 1992 we wstępie do antologii fantastyki religijnej „Czarna msza” pisał, że obawa przed klerykalizacją państwa jest dość powszechna (na pewno wpłynęły na to ostatnie spektakularne sukcesy Kościoła, jak powrót do szkół religii, odzyskanie ogromnego majątku w nieruchomościach, stanie się czynnikiem opiniotwórczym w wielu dziedzinach życia). Po dojściu do władzy w Polsce tzw.