Opowieści Lasku Wiedeńskiego (niem. Geschichten Aus Dem Wienerwald) – dramat Ödöna von Horvátha z roku 1931. Mottem sztuki jest sentencja: Nic tak nie daje poczucia nieskończoności, jak głupota. Sztuka opowiada o rodzącym się w latach 30. XX wieku faszyzmie, obecnym również w relacjach międzyludzkich.

Treść Dramat skupia się na losach mieszkańców niewielkiej ulicy w Wiedniu. Marianna jest pracownicą niewielkiego sklepu z zabawkami. Rozstaje się ze swoim długoletnim narzeczonym aby związać się z Alfredem, hazardzistą, porzuconym przez Walerię. Powoduje to wyrzeczenie się córki przez jej ojca. Alfred, chcąc rozstać się z Marianną wraz ze swym przyjacielem próbuje ją nakłonić do pracy jako striptizerka. Babka Alfreda nie akceptuje wolnego związku swego wnuka i postanawia zabić prawnuka Leopolda zrodzonego ze związku Alfreda z Marianną.