Kościół został mocno uszkodzony w wyniku pożaru spowodowanego uderzeniem pioruna w 1855. Od 1873 roku prowadzono prace remontowe. W latach 1882–1884 otynkowano kościół na zewnątrz, a także wyremontowano kopułę. Prace prowadzono pod kierunkiem Władysława Kosmowskiego. Do roku 1939 klasztor utrzymywał swoją świetność. Bombardowania ominęły klasztor, a w sierpniu 1944 r. otwarto w nim szpital polowy. Od tego momentu kościół znajdował się pod ostrzałem. Został zniszczony 31 sierpnia 1944 r., a pod gruzami straciło życie ok. 1000 osób. Po wojnie prace remontowe trwały w latach 1948–1952.
W 1965 roku świątynia wraz z całym zespołem klasztornym sakramentek została wpisana do rejestru zabytków.
Architektura
Sytuacja przed modernizacją w 1688 Trójkondygnacyjny, mający bogato rozczłonkowaną bryłę budynek, nakryty dachem czterospadowym; część frontowa obiektu obniżona o jedną kondygnację, przykryta połaciami dachu namiotowego, pałac wieńczy trójkątny przyczółek z posągiem w szczycie oraz tympanonem dekorowanym popiersiem w medalionie, podtrzymywanym przez dwie postacie.