Historia Plany zagospodarowania zlewni Želivki do celów zaopatrzenia w wodę ludności mają długą historię. Rzeka posiadała zawsze czystą wodę, ponieważ jej dorzecze nie było obciążone inwestycjami przemysłowymi, a do tego było stosunkowo słabo zaludnione. Rozważano szereg wariantów wykorzystania wód Želivki, w tym m.in. kaskadę kilku mniejszych zapór. Ostatecznie w 1964 r. przyjęto koncepcję zbudowania jednej dużej zapory maksymalnie blisko aglomeracji praskiej, tj. jak najbliżej ujścia Želivki do Sazawy. Zapora była budowana w dwóch etapach: 1965-1971 oraz 1971-1975 (w trakcie budowy wymiary zapory zwiększono do obecnych).
Charakterystyka techniczna Omawiany obiekt to prostoliniowa, dolinna zapora ziemna z nieprzepuszczalnym płaszczem glinianym od strony wodnej. Długość korony zapory wynosi 860 m, szerokość korpusu zapory u podstawy to 250 m, w koronie 7 m. Całkowita objętość korpusu zapory wynosi 2,342 mln m³. Korona zapory leży na wysokości 381,70 m n.p.m., a wysokość zapory nad dnem doliny sięga 58,3 m. Wzdłuż zapory pod jej korpusem biegnie korytarz inspekcyjny.