Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiła pojedyncza pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 20 został wcielony do służby w Regia Marina 7 czerwca 1918 roku. Jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Luigi Montella. Okręt został przydzielony do Flotylli Okrętów Podwodnych w Brindisi, przeprowadzając podczas działań wojennych trzy patrole na wodach południowego Adriatyku. 1 listopada 1918 roku okręt wchodził w skład Flotylli Okrętów Podwodnych w Wenecji (razem z „Delfino”, X 1, „Atropo”, F 2, F 3, F 5, F 8, F 9, F 10, F 12, F 15, F 17 i F 19). Po zakończeniu wojny F 20 powrócił do Brindisi, a następnie został przeniesiony do Neapolu i Tarentu. W 1925 i 1926 roku okręt brał udział w ćwiczeniach i manewrach morskich. W styczniu 1927 roku jednostka trafiła do rezerwy, a 1 lipca 1935 roku została rozbrojona i skreślona z listy floty.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Okręty zbudowane w Cantieri Navali del Muggiano Kategoria:Włoskie okręty podwodne typu F