Na uwagę zasługuje regulacja w zakresie wróżdy (wendety), czyli prawa do zemsty rodowej, ujęta w ustępie siódmym.
Oryginał niniejszego aktu nie ostał się, zaś tekst znany jest z czterech rękopiśmiennych kopii, z których dwie współcześnie są zaginione.
Pierwszy statut mazowiecki wyróżniał się dużą starannością zredagowanego tekstu i szerokim zakresem opisanych zagadnień prawnych. Zapoczątkował on dalsze działania ustawodawcze książąt mazowieckich, uchwalających kolejne statuty, edykty, mandaty, dekrety i ordynacje sprawiając, że Mazowsze, aż do upadku I Rzeczypospolitej zachowało swoją odrębność opartą na rodzimym systemie prawnym.
Okoliczności ogłoszenia Ustanowienie pisanych norm prawnych nastąpiło po uchwaleniu statutu wiślickiego przez Kazimierza Wielkiego. Po bezpotomnej śmierci tego króla w 1370 roku ziemia mazowiecka ponownie odzyskała niezależność i w całości znalazła się pod panowaniem Siemowita III, który na przełomie 1373/1374 roku rozdzielił Mazowsze dla swoich synów: Siemowita IV oraz Janusza I Starszego.