W 1890 roku śpiewała w Dreźnie, Grazu, Pradze, Wiedniu i Wenecji. Występowała w repertuarze patriotycznym na terenie Galicji, na skutek czego w 1893 roku jej kontrakt z Warszawskimi Teatrami Rządowymi został rozwiązany.
W 1892 roku wystąpiła w Krakowie na koncercie, z którego dochód został przeznaczony na budowę pomnika Oskara Kolberga. Występowała na krakowskich koncertach kompozytorskich Władysława Żeleńskiego. W 1893 roku założyła szkołę śpiewu we Lwowie, później przez krótki czas uczyła w szkole Heleny Kijeńskiej i Marii Bojanowskiej w Łodzi. W 1912 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie uczyła w szkole Lucjana Marczewskiego, później zaś założyła własną szkołę. W latach 1922–1923 prowadziła klasę śpiewu i impostacji głosu w Oddziale Dramatycznym przy Konserwatorium Warszawskim. W 1927 roku przyznano jej niewysoką emeryturę, w późniejszych latach żyła w nędzy. Po upadku powstania warszawskiego wyjechała do Częstochowy, gdzie zamieszkała w zakładzie dla paralityków i sierot prowadzonym przez siostry szarytki.