Qinghai słynęło ze swoich pastwisk, co sprzyjało koczowniczemu trybowi życia, i jego mieszkańcy hodowali owce, jaki, wielbłądy, muły i konie. Szczególnie słynna była miejscowa rasa koni, cong 骢, będąca krzyżówką koni perskich i miejscowych. Te konie były jednym ze źródeł militarnej przewagi Tuyuhun, ponieważ zaś były bardzo poszukiwane, przynosiły również duży zysk ze sprzedaży. Koczownicza gospodarka Tuyuhun była uzupełniana przez produkcję soli, rękodzieło i uprawę roli. Na ich terytorium wydobywano także znaczne ilości miedzi i żelaza, oraz cynobru. Miejscowi Qiang i Chińczycy, którzy docierali do Qinghai z Gansu, uprawiali jęczmień, proso, fasolę i grykę, jak również dostarczali ludzi i umiejętności potrzebnych do budowy fortec, miast, dróg i mostów. Ważnym elementem ekonomii był również handel. Tuyuhun prowadzili regularną wymianę z sąsiednim Syczuanem. Co więcej, gdy korytarz Gansu stał się niebezpieczny w okresie ciągłych walk w północnych Chinach tzw. „Droga Qinghai” albo „Tuyuhun”, łącząca środkowe i południowe Chiny z Regionami Zachodnimi, stała się najważniejszym połączeniem tej części Jedwabnego Szlaku. Tym samym rola Tuyuhun jako pośredników w międzynarodowym handlu i komunikacji niepomiernie wzrosła.