W sumie pomiędzy rokiem 317 a 663 dziesięciu królów Tuyuhun doszło do władzy na drodze sukcesji braterskiej, co było zgodne ze zwyczajami ludów stepowych, zaś jedenastu na drodze sukcesji w linii prostej.

W okresie sukcesji braterskiej wśród Tuyuhun zdawały się dominować wpływy koczownicze – chińskie kroniki przestały opisywać ich władców przy użyciu chińskich kategorii humanitarności i synowskiej nabożności, zamiast tego kładąc nacisk na takie typowe wśród nomadów wartości jak odwaga i solidarność. Shuluogan (405–417) używał zarówno tytułów chińskich, takich jak Generalny Komendant Regionu (大都督, da dudu), Naczelny Generał Rydwanów i Kawalerii (车骑大将军, cheji da jiangjun) i król (wang) Tuyuhun, jak i tych powszechnych wśród ludów stepowych, takich jak chanyu (używany niegdyś przez Xiongnu) i kagan. Ta wielość tytułów odzwierciedlała wieloetniczny i wielokulturowy charakter Tuyuhun. Shuluogan musiał także rozbudować administrację, gdyż źródła chińskie wspominają wprowadzenie przez niego podatków i szarwarku, oraz ścisłych reguł wynagradzania i karania. Prowadził on wojny z Zachodnim Qin, a także z Południowym Liang, ponosząc jednak powtarzające się porażki z rąk tych pierwszych w 417 musiał wycofać się do Bailan, gdzie zmarł.