Czułki i odnóża są długie i smukłe, szczególnie wydłużone u niektórych form jaskiniowych (troglomorficznych).
Samiec ma ósmą parę odnóży zmodyfikowaną w gonopody osadzone głęboko w inwaginacjach ściany ciała. Biodra gonopodów zlane są ze sternum w koksosternity lub sternum jest zredukowane. Ruchomość bioder zapewnia połączenie przez pośrodkową błoniastą blaszkę. Biodro wypuszcza ku przodowi i bokowi jeden lub dwa płaty koksalne o rozmaitym kształcie, natomiast na środku biodra wyrasta wyrostek koksalny, zwykle skierowany przednio-środkowo. Maczugowate i zaopatrzone w szczecinki wyrostki prefemoroidalne obecne są w liczbie jednej lub dwóch sztuk po przednio-bocznej stronie każdego gonopodu i, z wyjątkiem rodzaju Crassipetalum, nie sięgają poza środek długości telopoditu. Długi telopodit jest w części dosiebnej nierozgałęziony, w części środkowej czasem zakrzywiony, skręcony lub kątowo zgięty, w części odsiebnej zaś skomplikowanie rozbudowany, zaopatrzony w fałdy, blaszki i wyrostki, na szczycie zawsze rozwidlony na solenomer i parasolenomer.
U samic odnóża drugiej pary uwstecznione są do postaci dwóch niezmodyfikowanych sklerytów.