Zbigniew Bogumił Śliwiński (ur. 18 kwietnia 1924 w Warszawie, zm. 16 listopada 2003 w Jędrzejewie) – polski pianista i pedagog muzyczny.
Życiorys W latach 1937–1940 uczył się prywatnie u Lecha Miklaszewskiego w Milanówku, następnie w czasie okupacji niemieckiej ukończył studia u Zofii Buckiewiczowej w konspiracyjnym Konserwatorium Warszawskim. Studiował u Bolesława Woytowicza w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach (1946–1949) oraz na studiach aspiranckich w Krakowie (1953–1956). Po 1945 roku był nauczycielem w szkołach muzycznych w Milanówku, Katowicach i Chorzowie, jednocześnie w latach 1946–1965 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. Od 1961 roku był wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Gdańsku, w 1965 roku otrzymał tytuł docenta, w 1975 roku profesora nadzwyczajnego, a w 1982 roku profesora zwyczajnego. Od 1965 roku kierował na tej uczelni katedrą fortepianu, a w latach 1982–1984 pełnił funkcję jej prorektora. W roku akademickim 1982/1983 wykładał gościnnie w Staatliche Hochschule für Musik w Sttutgarcie. Prowadził kursy mistrzowskie w Berlinie, Brnie, Dusznikach-Zdroju i Volterrze.