Stanisław Jan Olszanik (ur. 25 lutego 1899 w Michałkowicach, zm. 12 grudnia 1978 w Chicago) – major dyplomowany obserwator, żołnierz Legionów Polskich, oficer lotnictwa Wojska Polskiego oraz Polskich Sił Powietrznych. Uczestnik I wojny światowej oraz II wojny światowej.

Życiorys Przyszedł na świat na Śląsku Cieszyńskim w Michałkowicach (obecnie wschodnia dzielnica Ostrawy w Czechach). W latach 1913–1914 należał do Drużyny Strzeleckiej w Michałkowicach. W 1914 r. jako uczeń szóstej klasy gimnazjum realnego w Orłowej, opuścił rodzinny dom i wstąpił do Legionów Polskich. W 1917 r. służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. W 1918 r. internowany, osadzony w obozie w Huszt a później wcielony do armii austro-węgierskiej, w której od 20 V 1918 do 7 VIII 1918 walczył na froncie włoskim.

16 listopada 1918 roku zaciągnął się do 1. pułku artylerii górskiej. Służył w 6. pułku artylerii polowej, 23. pułku artylerii polowej, brał udział w walkach o Śląsk Cieszyński. Znalazł się w grupie oficerów służby stałej przeniesionych z korpusu oficerów artylerii do lotnictwa. Pełnił funkcję lotnika w 6. pułku lotniczym we Lwowie, awansując na stopień porucznika. W 1929 roku ukończył roczny kurs aerofotogrametrii na Politechnice Lwowskiej. 20 września 1930 r. objął stanowisko dowódcy 64.