Początkowo myślał o zostaniu dyplomatą, tak jak jego ojciec, i studiował w Instytucie Nauk Politycznych. Wkrótce jednak studiował dziennikarstwo i pisarstwo na Uniwersytecie Paryskim, ale nie ukończył studiów. Uczęszczał na zajęcia w teatrze im. Sarah Bernhardt i grał niewielkie role w Twórcy Honoré de Balzaca czy Królu Learze Williama Shakespeare’a. Marc Allégret zaangażował go do komedii kryminalnej Pétrus (1946) z Fernandelem i dramatu historycznego Maria Chapdelaine (1950) z Michèle Morgan. To dzięki Marcowi Allégretowi, dla którego był również asystentem reżysera przy Blanche Fury (1948) i scenarzystą (Maria Chapdelaine (1950), Amante di Paride (1954), Stokrotka (En effeuillant la marguerite, 1956)), poznał Brigitte Bardot, która czekała do osiemnastego roku życia, by 20 grudnia 1952 mogła wyjść za mąż za Vadima.
W 1956 Vadim nakręcił swój debiut reżyserski melodramat I Bóg stworzył kobietę (Et Dieu... créa la femme) z Brigitte Bardot w roli głównej. Film, przedstawiający wyzwoloną młodą kobietę, wywołał skandal i uczynił Brigitte Bardot międzynarodową gwiazdą. Kariera reżyserska Vadima nabrała rozpędu. Następnie zrealizował francusko–włoski dramat Nie ma słońca w Wenecji (Sait-on jamais..., 1957) z Robertem Hosseinem.