W okresie II Rzeczypospolitej Święto Żołnierza obchodzono dla upamiętnienia walk w obronie Ojczyzny toczonych w 1920 roku. Wybrano dzień 15 sierpnia, gdyż w tym dniu w 1920 roku w godzinach nocnych pierwsze oddziały 21 Dywizji Górskiej rozpoczęły forsowanie Wieprza pod Kockiem. Rozpoczęto w ten sposób kontrofensywę, w wyniku której rozbito wojska rosyjskiego Frontu Zachodniego pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego.
Ustanowienie Święta Żołnierza sankcjonował rozkaz Ministra Spraw Wojskowych gen. broni Stanisława Szeptyckiego nr 126 z dnia 4 sierpnia 1923 roku. Podano w nim:
Rozkaz dokładnie regulował również program Święta Żołnierza, który składał się z kilku głównych elementów: w przeddzień Święta Żołnierza o godz. 20.00 capstrzyk orkiestr wojskowych na ulicach miasta garnizonowego; w dzień święta w każdym garnizonie o godz. 9.00 przegląd wojsk z nabożeństwem i błogosławieństwem; po południu uroczystości ogólnonarodowe; uroczysty wieczorny apel o godz. 22.30 w obecności oficera, celem utrwalenia w oddziałach pamięci poległych na polu walki towarzyszy broni.