Prawdopodobnie w interesie Chozroesa i jego rodu, któremu służył, postanowił zataić przed Mitroanią, ale jeszcze bardziej przed Arsamuchem, jej pochodzenie.
Dalej historia jeszcze bardziej się gmatwa. W wyniku szaleństw Chozroesa, babka Mitroanii musi się oddać innemu mężczyźnie. W powieści mówi się, że jest nim Ardaszyr. Dziecko zrodzone z tego stosunku, a jest nim Wazamar, Chozroes usynawia. Wszystko tu jest wątpliwe. Szaleństwo Chozroesa można tłumaczyć jako świadomy plan obrony przed największym zagrożeniem, jakim dla przyszłego króla Armenii stanie się Persja. Także ojcostwo Ardaszyra nie jest oczywiste. Posiadł Deipilę tylko raz. Dla intrygi politycznej ważna jest jednak sama możliwość takiej kombinacji.
Kolejną zagadkę stanowi tożsamość żony Wazamara. Jest buddyjką. Nosi baktryjskie imię, prawdopodobnie: Marcja, bo tak Mitroania chciała nazwać swą córkę. Mówi o sobie, że pochodzi z królewskiego rodu i Samasaryston jej wierzy. Czytelnik dowiaduje się o jej istotnej roli w działaniach politycznych, w efekcie których zostaje uwięziona wraz z matką Wazamara i skazana na śmierć. Nie wiadomo czy popełniła samobójstwo, czy została zamordowana. Kluczem do rozwiązania zagadki jest jej tożsamość. Królestwo Chorezmu stało wówczas przed dwoma zagrożeniami, ze strony Kuszanów i Persów.