Księstwo Saksonii-Coburg-Saalfeld (niem. Herzogtum Sachsen-Coburg-Saalfeld) – księstwo Świętego Cesarstwa Rzymskiego powstałe ze zjednoczenia ziem linii ernestyńskiej dynastii Wettynów. Od 1806 roku państwo Związku Reńskiego, a od 1815 kraj Związki Niemieckiego.
Historia Jan Ernest IV był dziesiątym dzieckiem Ernesta I Pobożnego i Elżbiety Zofii z Saksonii-Altenburg. W 1675 roku po śmierci ojca Jan Ernest rządził księstwem Saksonii-Gotha-Altenburg, początkowo wspólnie ze swoimi sześcioma starszymi braćmi, zgodnie z wolą ojca, lecz w 1680 roku bracia podzielili się ojcowską ziemią, a Jan Ernest jako najmłodszy z nich został w posiadaniu najmniejszej części ziemi – Saksonii-Saalfeld, oraz zarządzał miastami Gräfenthal, Probstzellą i Pössneck. Książę popadł w kłopoty finansowe, które skończyły się w wyniku bezpotomnej śmierci Alberta V, księcia Saksonii-Coburg, w 1699 roku, Henryka, księcia Saksonii-Römhild, w 1710 roku i Chrystiana, księcia Saksonii-Eisenberg, w 1707 roku. Jan Ernest przejął po nich schedę.
Księstwa Saksonii-Coburg i Saksonii-Saalfeld w 1699 roku połączyły się jednak jedynie unią personalną.