Jerzy Wielowiejski (ur. 29 marca 1922, zm. 27 września 2006) – polski historyk i archeolog, profesor doktor habilitowany, żołnierz Armii Krajowej.

Życiorys Pochodził z Dąbrowy Górniczej. W 1936 rodzina przeprowadziła się do Kielc, gdzie uczył się w Gimnazjum im. Stefana Żeromskiego. Gdy w 1939 wybuchła II wojna światowa, kontynuował naukę na tajnych kompletach. Od 1941 należał do Armii Krajowej (za co w 2001 został awansowany na stopień podporucznika Wojska Polskiego). Po wojnie, w 1946 zdał maturę i przeniósł się do Wrocławia. W latach 1946–1950 studiował na Uniwersytecie Wrocławskim historię starożytną i archeologię (pod kierunkiem prof. Kazimierza Majewskiego). Od 1954 pracował w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk. W 1958 doktoryzował się na Uniwersytecie Warszawskim; kolokwium habilitacyjne złożył w 1967. W 1980 został mianowany profesorem nadzwyczajnymJerzy Wielowiejski Na drogach i szlakach Rzymian, wyd. 1984, okładka s. IV.