Stacja obsługiwała pociągi pasażerskie do południowo-wschodniej Anglii oraz, za pośrednictwem promów kolejowych, do miast w Europie kontynentalnej.

Wraz z rozwojem sieci londyńskiego metra w pierwszej połowie XX wieku liczbę pociągów zatrzymujących się na stacji poddano redukcji. Połączenia pasażerskie łączące Blackfriars z dworcem Farringdon wycofano w 1916 roku. W okresie powojennym wzrosła liczba dojeżdżających pociągami do pracy z nowo powstających przedmieść w południowo-wschodnim Londynie. W latach 70. XX wieku stację poddano gruntownej modernizacji. W 1988 roku wznowiono ruch pasażerski wzdłuż osi północ–południe, w ramach nowo ustanowionej linii kolejowej .

W latach 2008–2012 miała miejsce kolejna gruntowna przebudowa dworca, w ramach szeroko zakrojonego programu mającego zwiększyć przepustowość linii Thameslink. Stację powiększono o prowadzący na nią most kolejowy. Ten poszerzono, wybudowano na nim perony, co pozwoliło na obsługę dłuższych pociągów, o 24 wagonach, zamiast dotychczasowych 12.