Natarcie na Głowno thumb|240px|Bitwa nad Bzurą (12 września) Wieczorem gen. Abraham wiedział już, że wchodząca do walki Grupa Operacyjna gen. Bołtucia zabezpieczy tyły i północno-wschodnie skrzydło Wielkopolskiej BK. W tej sytuacji brygada mogła zwrócić się całością sił w stronę Głowna: 15 pułk ułanów z baterią 7 dak miał marszem nocnym przejść ze Zgody do Ziewanic i o świcie uderzyć wzdłuż drogi na Głowno, I/57 pp z 4 baterią 14 pal i szwadronem czołgów rozpoznawczych od świtu nacierać wzdłuż szosy Helenów – Głowno, 7 psk i dwa szwadrony 17 puł miały nacierać po osi Władysławów – Wola Zbrożkowa – Głowno, z obejściem Głowna od wschodu, reszta 17 puł stanowiła odwód i ześrodkować miała się w rejonie na południe od folwarku Psary-Polesie.

15 pułk ułanów przed świtem osiągnął Ziewanice, a na przedpole wysłał oficerskie patrole rozpoznawcze. I batalion 57 pp mjr. Stanisława Hrycka z 4/14 pal kpt. Mariana Żulińskiego i szwadronem czołgów rozpoznawczych był na podstawach wyjściowych w rejonie Helenowa. Natomiast do 7 pułku strzelców konnych nie dotarły nowe rozkazy i zgodnie z wcześniejszymi zarządzeniami gen. Abrahama, ześrodkował się on w rejonie folwark Psary-Polesie, gdzie odpoczywał. 17 pułk ułanów znajdował się także daleko od podstaw wyjściowych do natarcia. Jego dwa szwadrony obsadziły w nocy skraj lasu Stanisławów od strony Domaniewic, a reszta pozostała w rejonie folwarku Psary-Polesie.