Kierujący głównym zgrupowaniem uderzeniowym dowódca 17 puł płk Ignacy Kowalczewski wydał rozkaz do jego rozpoczęcia późną nocą. Po przekroczeniu Bzury, wskutek ciemności i podmokłego, poprzecinanego stawami terenu, pododdziały zaczęły błądzić i dopiero przed świtem znalazły się na pozycjach umożliwiających wykonanie uderzenia na wieś i dwór Walewice. Od północnego wschodu i wschodu nacierały na wieś 2. i 1 szwadron 17 pułku ułanów. Z pewnym opóźnieniem wszedł do walki 3 szwadron 15 pułku ułanów rtm. Czesława Małachowskiego. Dwór Walewice atakował od południowego wschodu 4/17 puł rtm. Czesława Juścińskiego. Początkowe walki nie przynosiły spodziewanego efektu. Dopiero wprowadzenie do walki 3/17 puł rtm. Stanisława Czerniawskiego i kombinowanego szwadronu 15 puł, które zaatakowały Walewice od zachodu, spowodowało, że około 8.00 niemiecki III/26 pułku piechoty został pobity, a niedobitki wycofały się z dworu i wsi Walewice w kierunku Głowna.

Natarcie pomocnicze 15 pułku ułanów również zakończyło się sukcesem;