Instrument można więc uznać za wierną kopię organów wybudowanych w XVIII w. przez Michaela Englera. Jedynymi rozwiązaniami kompromisowymi wynikającymi ze współczesnych realiów wykonawstwa literatury organowej oraz akompaniamentu liturgicznego sąWojciech Januła, Nowy “Głos Śląska” – Rekonstrukcja organów Michaela Englera Młodszego w bazylice św. Elżbiety we Wrocławiu w kontekście historii świątyni oraz życia kulturalnego miasta i regionu, s. 32.: zastosowanie dmuchawy elektrycznej pozwalającej na korzystanie z instrumentu bez pracy kalikantów (rozwiązanie współcześnie standardowe), uzupełnienie klawiatur o dźwięk Cis i rozszerzenie skali do dźwięku f³. Klawisze wychodzące poza skalę przyjęta przez M. Englera wykonano z jasnego drewna (reszta klawiatury posiada odwrotny układ kolorystyczny), przyjęcie wysokości stroju: a’ = 440 Hz (temperacja Bach-Lehman)
Instrument systematycznie wykorzystywany jest podczas finansowanych przez Urząd Miejski we Wrocławiu koncertów.
Przypisy