Feliks Konstanty Pruszak (ur. 3 listopada 1883 w Butejkach, zm. 26 stycznia 1961 w Płudach) – polski lutnik.

Życiorys Pochodził z rodziny szlacheckiej, był synem urzędnika Konstantego Pruszaka. Ukończył szkołę realną w Warszawie, następnie kształcił się u Adolfa Dörffla w Markneukirchen, w 1902 roku uzyskując dyplom czeladnika. Po kilku latach praktyki założył w 1908 roku własny warsztat w Warszawie przy ul. Nowy Świat 62. Był znawcą i konserwatorem starych instrumentów muzycznych oraz uznanym lutnikiem, uzyskał tytuł mistrza cechowego i był starszym cechu. Od 1925 roku był członkiem zarządu Zrzeszenia Polskich Wytwórców Instrumentów Muzycznych. W 1939 roku jego pracownia i większość kolekcji dawnych instrumentów na skutek działań wojennych uległy zniszczeniu, podobnie jak w 1945 roku dom i pracownia w Płudach. W latach 1945–1946 pracował jako nauczyciel języka niemieckiego w Koedukacyjnym Gimnazjum i Liceum Samorządowym im. Marii Konopnickiej w Legionowie. Był współzałożycielem Krajowej Spółdzielni Instrumentarzy Muzycznych „Ton” i członkiem jej zarządu oraz członkiem założycielem i pierwszym prezesem (1954–1961) Stowarzyszenia Polskich Artystów Lutników. Prowadził kursy lutnicze w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Zakopanem.