Dzięki Pucharowi Polski „wielka piłka” mogła dotrzeć do najmniejszych miejscowości, a mecze posiadały możliwie najlepszą oprawę, stając się przy okazji „małymi lokalnymi świętami sportu”. Główne trofeum ufundował ówczesny prezydent RP Bolesław Bierut (walczono o nie później aż do edycji 1988/89 włącznie). W finale rozgrywek zmierzyły się Unia Chorzów i Gwardia Kraków. Faworytem była druga z tych drużyn, wówczas lider ekstraklasy (Unia Chorzów zajmowała wtedy 7. miejsce), która ponadto w ostatnich 7 meczach pomiędzy tymi drużynami wygrywała trzykrotnie (cztery pojedynki zakończyły się remisem).

Mecz Przebieg meczu Mecz odbył się 16 września 1951 (ostatni dzień Ogólnopolskiej Spartakiady) o godz. 16:00 na Stadionie Wojska Polskiego w Warszawie. Sędzia głównym spotkania był Władysław Przybysz z Bydgoszczy. Przez cały mecz przewaga w grze była po stronie Unii. W 7. minucie jej napastnik Henryk Alszer pięknym i dalekim strzałem pokonał bramkarza drużyny przeciwnej Jerzego Jurowicza, otwierając wynik. W 32. minucie napastnik Gwardii Józef Kohut po wspólnej akcji z Zdzisławem Mordarskim oddał groźny strzał w stronę bramki Edwarda Szymkowiaka, który wykazał się efektowną obroną, zbierając gromkie oklaski od publiczności. W 48.